De betekenis van hoop
If you don’t have hope, you cannot live in this part of the world.
– Hadi Ghantous, predikant in Minyara
Eind februari 2026 trokken HGJB’ers Arnoud en Menno samen met Esther van GZB ruim een week door Libanon. Ze hoorden over de crises die zich in Libanon en Syrië blijven opstapelen en hoe mensen met moeite het hoofd boven water houden. Armoede kreeg een gezicht en schrijnende verhalen van de Syrische kinderen uit de vluchtelingkampen werden gedeeld. Esther, Arnoud en Menno spraken Social Workers die zich met hart en ziel inzetten om de meest kwetsbaren te begeleiden. Ze ontmoetten leerkrachten met zoveel liefde voor de Syrische vluchtelingkinderen, dat zij als familie voor elkaar werden. Ook ontmoetten ze een pastor uit Syrië die niet wegvluchtte bij de overname van het regime, omdat hij zich door God geroepen voelde om te blijven, ondanks de gevaren die dat met zich meebracht. Het waren geen makkelijke verhalen. Geen ‘vertrouw maar op God en alles komt goed’. Sterker nog, ze waren nog geen 24 uur weg, of de oorlog tussen de VS en Iran brak uit, een oorlog waar Libanon al snel onderdeel van werd. Wat betekent hoop, juist te midden van alle crises?
De keuze om te vertrouwen
Als sleutelwoord kwam ‘vertrouwen’ in veel gesprekken terug.
‘We trust in God who is faithful in His promises, even when the circumstances are very difficult. This is what hope is. And it is not a wishful thinking, but trusting God in any way we can.’
– Lena Danaoghlian, Social Worker bij het Social Action Committee
Juist in de context van moeilijke tijden en tegenslag, getuigen de mensen dat zij nog steeds op God blijven vertrouwen. In het gesprek met een paar Social Workers werd benadrukt dat hoop geen gevoel is, maar een keuze die zij steeds opnieuw maken.
‘En hoop is ook iets wat je belichaamt. Door te geloven en door lief te hebben komt hoop tot stand. Het is niet iets buiten je maar iets wat je zelf kunt doen.’
– Wilbert van Saane, Studentpastor en docent Theologie in Beiroet
Woestijn
Die context van moeilijke tijden en tegenslag, kwam meerdere keren terug in het beeld van de woestijn: een plek waar het moeilijk vertoeven is, maar die je ook vormt en waar je niet alleen doorheen gaat.
‘Sometimes you feel sad, or lonely. You are in the desert. But you know He is there, the desert is a spiritually forming.’
– George Shammas, student Theologie in Beiroet
Hierin is ook een reflectie op het heersende denken in het westen te horen, waar we geneigd zijn om onze zekerheden (ons vertrouwen) op onze goede omstandigheden en materiële zaken te stellen. In de woestijn word je teruggeworpen op God. Dat is niet gemakkelijk, maar God Zelf is erbij.
Hoopgever zijn
Wanneer mensen in Libanon en Syrië spreken over hoop, getuigen ze er steeds weer van hoe de kerk een bron van hoop is voor de mensen om haar heen. Dat wordt zelfs een plicht van iedere christen genoemd.
‘As a Christian you see the undeserved grace that you received. It’s your calling to share this grace with others.’
– George Shammas
De God van hoop
Na een week vol met ontmoetingen en verhalen uit Libanon & Syrië hebben Arnoud en Menno meer ontdekt van hoe ‘hoop’ er in de praktijk van de kerken hier uitziet. Er klinkt een oproep om zonder angst te vertrouwen op God, dwars door alle crises heen, en om de hoop die in ons leeft ook weer delen met anderen.
‘De God nu van de hoop moge u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat u overvloedig bent in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest.’
– Romeinen 15:13