Wat stilte met me doet
De dag begon vroeg. Ik werd wakker van het zachte ruisen van de pijnbomen boven onze stacaravan. Even dacht ik dat ik thuis was, maar toen ik de deur opendeed en de geur van zout water en dennen binnenkwam, wist ik het weer: Kroatië. Een baai vol licht en rust lag voor me. Ik pakte een kop koffie en mijn Bijbel en ging zitten op het kleine terrasje. Zonder muziek. Zonder scrollen. Alleen het geluid van vogels, water en mijn gedachten. Ik had me voorgenomen deze vakantie niet alleen rust te zoeken, maar ook ruimte te geven aan wat ik vaak wegdruk. Aan God. Aan mezelf. En dat begint, merk ik, in stilte.
Eenvoudig leven aan zee
Na het ontbijt met de groep (verse broodjes, fruit, koffie) liepen we naar het strand. Niet zo’n glad wit zandstrand zoals op folders, maar een ruige rotsachtige baai. Je moet opletten waar je je voeten zet. Maar juist dat maakt het mooi. Het water was glashelder en ik kon zo de zee-egels onder me zien. We snorkelden, lagen in de zon, voerden gesprekken die nergens heen hoefden. En toch gebeurden er dingen. Niet groots. Geen grote inzichten. Maar wel verbondenheid. Soms met een grap. Soms met een stilte die je samen draagt.
’s Middags gingen we met een groepje op boottocht over het Limkanaal. De schipper vertelde over de kliffen, de diepte van het water, de vissers die hier nog leven van wat de zee hen geeft. Ik keek uit over het water en dacht aan thuis. Aan hoe vaak mijn agenda volgepropt is met dingen die ik belangrijk lijk te vinden. Studeren. Presteren. Altijd onderweg. Maar wat doet het met je, als je leert kijken? Eenvoudig kijken, zonder iets te moeten? De stilte op het water werkte door in mijn hoofd. Misschien was het goed dat er even geen wifi was.
God in het spel en het zweet
Terug op de camping speelde ik mee met een potje volleybal. De zon brandde, het zweet liep langs m’n rug en m’n voeten brandden in het zand. Maar ik had plezier. We moedigden elkaar aan, schreeuwden bij elk punt, en lachten als de bal de struiken in vloog. Daarna sprong ik het zwembad in, even afkoelen. Het contrast tussen de stille ochtend en het levendige spel voelde bijna symbolisch. Alsof God in beide aanwezig was. In het fluisteren en in het juichen.
Tegen het einde van de middag zocht ik een rustige plek op onder de bomen met de vakantieliturgie. Een korte bijbeltekst, een paar vragen, ruimte om te bidden. Ik zat daar met pen en papier en schreef niet over wat ik had gedaan, maar over wat ik had gevoeld. En wat ik hoopte mee te nemen naar huis. Niet als voornemen, maar als verlangen.
Na het avondeten (een eenvoudige, maar fantastische maaltijd op het terras van de camping) liepen we met een paar mensen naar het strand. De zon zakte achter de eilandjes. Het water kleurde oranje. En we zwegen. Niet omdat we niets wisten te zeggen, maar omdat het goed was. Er was niets nodig. Alleen zijn. Met elkaar. Met God. Met jezelf.