Als de kinderdoop je heilig is…

De diepste reden daarvoor is deze: de God van het Nieuwe Testament (verbond), is geen andere dan de God van het Oude Testament (verbond). Als kinderen er in het eerste verbond vanaf hun vroegst begin er wat de HEERE betreft helemaal bij hoorden, dan is het ondenkbaar dat dit in het nieuwe verbond (Jer. 3:31-34 en Hebr. 8:11-13) anders zou zijn en zij daarvan uitgesloten zouden worden. Vandaar dat ze worden gedoopt, als zichtbaar teken van dit verbond.

Hoogtepunt

Altijd weer is dat een feestelijk moment, zoals de besnijdenis dat was (en is) in Israël. Want in de doop laat God zien dat Hij het initiatief neemt. Los van wat er in je kind huist en van jongsaf naar buiten komt, laat Hij zonder slag om de arm weten dat Hij zich ook aan dit kind verbindt, dat Hij levenslang wil instaan voor het welzijn ervan, dat er bij Hem genade te over is voor alle mogelijke tekort. En dat Hij het door Zijn Geest zelf met alle geduld nabij wil zijn om, door alle dwarsheid, gepuber en twijfel heen, het hart van je kind gaandeweg af te stemmen op Zijn hart. Zodat je kind in het hier en nu kind aan huis wordt bij Abba en uiteindelijk voorgoed bij Hem thuiskomt.

Doopdiensten zijn daarom hoogtepunten. Ouders horen én zien de grote beloften van God, de gemeente staat er zingend en biddend om heen. Maar dan! Na dat hoogtepunt, terug in het leven van elke dag, komt het erop aan. Hoe voorkom je dat de doop van je kind voor jou als vader en moeder iets blijft van een mooie of ontroerende herinnering en niet veel meer dan dat? Hoe maak je dat onuitwisbare moment, waar God zich met Zijn liefde, genade en trouw onomwonden verbond aan je kind, tot een dagelijkse bron van geloofsopvoeding?

Voorleven

Dat is geen overbodige vraag. Al te vaak ontdekte ik dat de kinderdoop voor veel mensen weliswaar ‘heilig’ was, maar dat er verder bitter weinig mee werd gedaan. Op mijn jaarlijkse weerkerende vraag aan catechisanten of ouders hen de betekenis van het doopwater hadden uitgelegd en hen hadden ingewijd in het verbond van God, keken de meeste tieners mij eerder glazig aan dan met een blik van herkenning. Dat is niet onschuldig. Zo verwordt de kinderdoop ongemerkt tot ‘gewoonte’ of ‘bijgeloof’.

En ja, dan kan ik me goed voorstellen dat vooral jongeren er al minder heil inzien en als vanzelf al meer voelen voor een geloofsdoop, aansluitend op een persoonlijke geloofsbelijdenis. Geef ze eens ongelijk als de kinderdoop in de praktijk zo weinig om het lijf had en heeft…

Als de kinderdoop ons ‘heilig’ is, is er daarom volop werk aan de winkel. Dan komt het erop aan dat wij voor onze kinderen van kleins af de zegen van de doop uit de doeken doen. Vertellen wie God voor hen zijn wil en wat Hij met hen vóór heeft. En voorleven hoe je daar antwoord op geeft. Zodat zij als ‘andere partij’ in het verbond de levende God stukje bij beetje gaan ‘aanhangen, vertrouwen, liefhebben en volgen’ (klassiek doopsformulier). Dat is een prachtige pedagogische trits die regelrecht voortkomt uit de natuurlijke ontwikkeling van een kind-ouder relatie.

Noodzaak van gebed

Het is een opgave die liefde en tijd, aandacht en rust en vooral veel geduld vraagt. Maar dát was het waar je zelf zonder voorbehoud ‘ja’ op zei. Zeker, het kan zijn dat je jezelf onthand en onbeholpen voelt om daar goede invulling aan te geven—o.a. omdat je het zelf van huis niet gewend bent dat de betekenis van de doop wordt uitgelegd en voorgeleefd—maar er bestaat intussen een overvloed aan materiaal waarin je als vaders en moeders praktische handvatten krijgt, op allerlei terrein. Wat dat aangaat is er geen excuus om er niet voluit voor te gaan. Het zal toch niet zo zijn dat de ziel en toekomst van je kind je zo weinig waard is dat er van alles altijd vóór gaat.

Gelet op bovenstaande heeft het geen zin om nu allerlei tips te geven. Die zijn overal voorhanden. Waar ik, tot slot, liever de vinger bij leg is de noodzaak én de belofte van het dagelijks gebed. Op grond van de hele Schrift ben ik ervan overtuigd dat de mate waarin er gebeden wordt voor een nieuwe generatie hét verschil maakt of zij betrokken raken of afhaken, of de wandel met God erin komt of versloft, of de navolging van Christus zich bij hen tegen de stroom in ontwikkelt of dat ze meegevoerd worden door de geest van de tijd.

Er is geen reden om te wanhopen – alsof de tijdgeest vandaag ineens sterker zou zijn dan Gods Geest. Er is alle reden om te volharden in het gebed in het licht van wat Jezus zei: Dit is het wat de wereld overwint, uw geloof!