Uit het leven gegrepen

Laatst zat ik in de trein in een vierzits. Tegenover en naast me schoven drie meiden aan met volle tassen met kleding en er bleef weinig ruimte over. Ik maakte een opmerking over hun kooplust en moest even denken aan mijn dochters wanneer ze thuiskwamen na het shoppen.

De meiden zagen er netjes uit en ze vertelden dat ze naar een beurs waren geweest voor hun opleiding. Na afloop van de beurs waren ze nog even ‘Utrecht in gedoken’.

Ik liet hen verder met rust en ging de krant lezen. Het gesprek dat ze voerden raakte me. Ze bespraken open met elkaar hoe het eraan toeging bij hen thuis. De vader van het ene meisje betaalde automatisch al haar tikkies als het ging over kleding die ze aanschafte. De vader van de ander zou dat echt nooit doen, maar die vader betaalde dan weer andere dingen die de ouders van de andere meiden niet wilden betalen.

Ik kreeg zo tussen Utrecht en Ede-Wageningen een inkijkje in de opvoedstijl van drie willekeurige gezinnen. Ik hoorde over regels en over ruzietjes, maar ook over hoe tevreden ze eigenlijk waren met hun opvoeding, hoezeer die onderling ook verschilde.

Kinderen zeggen over het algemeen niet zo snel tegen hun ouders dat ze het eigenlijk wel goed doen in de opvoeding. Ik ken de ouders van deze meiden niet, anders had ik ze zeker even laten weten dat ze een dochter hebben die op een positieve manier spreekt over hun opvoeding.

Terugdenkend aan dit gesprek in de trein schoot me een citaat van Louis Couperus te binnen, uit de roman Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan: ‘De wereld teert op de stille vreugde van het gezin’.

Ik weet dat er in veel gezinnen spanningen zijn en dat het niet overal lekker loopt. Dat neemt echter niet weg dat de familiebanden belangrijk zijn en dat de ‘stille vreugde van het gezin’ zorgt voor rust en stabiliteit in een drukke en chaotische wereld.

Het gaat in de opvoeding niet om grote woorden, niet om grote daden. De stille vreugde van het gezin mogen we koesteren. Vanuit de sfeer van geborgenheid, warmte en onvoorwaardelijke liefde mogen we in de opvoeding de liefde van God doorgeven.

En als we die liefde met onze kinderen delen — in woorden, in daden, in hoe we reageren — dan groeit er iets wat waardevoller is dan een tikkie of een kledingbudget. Dan groeit er geloof.

We mogen onze kinderen leren dat er een God is die groter is dan hun omstandigheden, een God die hen vasthoudt als het schuurt en genadig blijft als ze zelf tekortschieten. Dat geldt voor onze kinderen, maar ook voor opvoeders.

Van het lezen van mijn krant kwam die treinreis weinig terecht. Het gesprek dat ik opving was leerzamer. Toen ik uitstapte, heb ik de meiden bedankt voor de onbedoelde opvoedtips die ze me hadden gegeven.

En toen ik thuiskwam, heb ik eerst mijn puberdochter een stevige knuffel gegeven. Gewoon omdat ik weer besefte hoe bijzonder het is om een kind te mogen begeleiden naar volwassenheid.